Tegenover de eerbiedwaardige Sint- Lambertuskerk van Nederweert ligt het drukste huis van het hele dorp. Daar woont de man, van wie men hier zegt, dat hij “nooit gedaan” heeft, de 62-jarige Peter van Deursen. In de veertig jaren, waarin hij – op 12 december a.s. – zijn kostersambt aan de Sint-Lambertus kerk van Nederweert zal hebben vervuld, is hij voor iedereen, die ook maar iets met de kerk en haar bedienaren te maken heeft, de onmisbare schakel geworden.

Als we op een middag ’n uurtje bij hem gaan buurten – we behoren dan tot de 40 à 50 bezoekers, die zo per dag aan zijn deur komen bellen – lijkt het aanvankelijk alsof we een volmaakt overbodige poging doen om iets meer van de afgelopen veertig jaren te weten te komen. De heer van Deursen heeft naast zijn kostersambt nog de leiding van een goed geoutilleerde en goed beklante drukkerij, waarin hij met twee zoons, twee dochters en een neef vaak tot na middernacht de handen vol heeft en dat laat niet veel tijd tot prakkezeren.

Maar dan ineens staan ook zijn gedachten stil bij die veertig jaren en er komen cijfers voor zijn beweeglijke geest: 4 pastoors en 22 kapelaans in al die jaren. En ja, laat eens kijken, zo’n 150 dopеlingen per jaar, 1600 begrafenissen en 1700 huwelijksmissen: rekent u maar uit over veertig jaren! En als het nu al leen de kerkdiensten waren, waaraan een koster nu eenmaal zijn tijd heeft te besteden, omdat het zijn beroep is.

Maar zo gaat dat niet in Nederweert! Want in de loop der jaren is het zo geworden, dat alle vreugde en alle leed van deze belangrijke gebeurtenissen in het menselijk leven eerst bij van Deursen in de huiskamer op tafel kwamen. En in die jaren is dat voor de koster steeds minder routinewerk en steeds meer een aangelegenheid geworden, waar hij met zijn hart bij is. “Nietwaar?

Als men zelf kinderen heeft en iemand komt bij je, om de begrafenis van zijn of haar kind te regelen, dan leef je volop mee”. Maar vooral bij de huwelijken is de voorbereidende bespreking bij van Deursen thuis iets, dat voor de betrokkenen een wezenlijke dienst en voor hem zelf een steeds terugkerende voldoening betekent. Want elk paartje wordt hier van zijn “zenuwen” afgeholpen.

Koster van Deursen weet uit ervaring, hoe veel beter een plechtigheid verloopt als de betrokkenen te voren haarfijn weten, hoe ze zich van minuut tot minuut hebben te gedragen. En zo’n huwelijksplechtigheid in de St.-Lambertuskerk verloopt dan ook al tijd voortreffelijk, zoals trouwens elke plechtigheid, waaraan van Deursen alle zorg besteedt, die een koster maar kan besteden.

Het geheim? “Voor mij is het kosters ambt in de eerste plaats een ere-ambt”, zo verklaart hij oprecht. Hij heeft er dan ook iets heel persoonlijks van weten te maken, een ambt van vertrouwen, waarbij zelfs de hele administratie tot en met de financiële besognes in zijn vertrouwde handen ligt. En dat wil wat zeggen in een parochie van 4000 zielen!

Voor de generaties van Neder weert, die in veertig jaar door zijn huis zijn gegaan en deze woning als een voorportaal van de kerk hebben mogen beschouwen, zal zijn jubileum een gelegenheid zijn, om hem tenminste met een handdruk te danken. En dat is voor een gevoelig mens als koster van Deursen ruim voldoende om hem zijn werk ook de komende drie jaar voor zijn pensioengerechtigde leeftijd met dezelfde liefde te doen voortzetten.

Limburger Koerier, december 1958