Zij werd in 1887 in Nederweert geboren. Haar moeder, die weduwe was, wenste dat zij naaister zou worden om geld binnen te brengen omdat er nog geen sociale voorzieningen bestonden. Lies had het echter in haar hoofd gezet om onderwijzeres te worden en naar eigen zeggen heeft zij daar lang over moeten “zaniken”. Ze begon haar opleiding op de kweekschool van de zusters Franciscanessen in Heijthuijzen en heeft daarna vier jaar in Oldenzaal voor de klas gestaan. Daarna werd ze in 1910 onderwijzeres aan de juist gestarte meisjesschool in Ospel. Ze stond bekend als een strenge lerares met veel nadruk op orde en gezag. Menig jong meisje werd er door haar op aangesproken als de rok of kousen te kort waren en er teveel ‘bloot’ zichtbaar was.

In haar werkzame leven was zij 46 jaar onderwijzeres waarvan het grootste deel in Nederweert. Haar grootste verdiensten liggen op een ander vlak, namelijk dat van de gezondheidszorg en het maatschappelijk werk. In 1922 was zij nauw betrokken bij de oprichting van het Groene Kruis in Nederweert, waarvan ze secretaresse en drijvende kracht was. Na 58 jaar lang lid van het algemeen en dagelijks bestuur van het Groene Kruis te zijn geweest, nam zij in 1980 afscheid.

Voor haar verdiensten kreeg zij een koninklijke en pauselijke onderscheiding en werd zij tot ereburger van Nederweert benoemd. Vlak na haar 100e verjaardag in 1987, die ze nog actief vierde, is ze overleden. In de wijk Hoebenakker is de straatnaam Juffrouw Joostenhof naar haar vernoemd. Mede op basis van haar uitstekende geheugen zijn haar herinneringen over de ‘eeuw van Lies Joosten’ goed gedocumenteerd in het archief van de Stichting Geschiedschrijving Nederweert.

Alfons Bruekers