In zijn jonge jaren werkt hij een tijdje op de gemeentesecretarie in het raadhuis tegenover de kerk. Hij wordt af en toe door een bruidspaar gevraagd om trouwfoto’s te maken. Dat is zowel voor hem als voor mijn moeder een leuke uitdaging. ’s Morgens kan mijn vader tijdens zijn werk op het gemeentehuis aan de overkant, er even tussen uit om in en om de kerk een aantal foto’s te maken. Tussen de middag fietst hij razendsnel naar huis om de filmrolletjes die hij volgeschoten heeft naar de doka te brengen. Na ontwikkelen, afdrukken en bijsnijden gaan ze in een keurig (gratis) giro-envelopje dat klaar ligt. Na het werk haalt mijn vader het envellopje op en per fiets gaat hij meteen door naar het paar dat dan aan het bruiloftsmaal zit. Op tijd!

Mijn vader vertelde bij herhaling hoe blij hij was met die Rolleicord, volgens hem de Rolls Royce onder de camera’s. Met de aanschaf van de camera verwerft hij niet alleen een kostbaar bezit, maar het is ook het begin van een vrijetijdsbesteding waaraan hij zijn leven lang veel plezier beleeft. De Rolleicord wordt ook gebruikt als vergrotings- en afdrukapparaat. Er is een doka in ons huis aan de Kerkstraat nummer 17. Het is niet meer dan een muurkast onder de trap. Daar puzzelde vader, samen met Jean Spierings, de horloge- en klokkenmaker uit de Brugstraat, op een techniek om thuis afdrukken en vergrotingen te kunnen maken. Door timmerman Jan Hendriks wordt een stellage gebouwd waarin hij de camera kan ophangen en hoger of lager kan draaien.

Naast portretten en gezinsfoto’s, maakt hij veel documentaire reportages van alle mogelijke gebeurtenissen in het dorp en de (directe) omgeving van Nederweert. In zijn begintijd als amateurfotograaf , maar ook nog tientallen jaren daarna, wordt hij in het dorp regelmatig door mensen gevraagd om foto’s te komen maken.

Veel foto’s die vader achterlaat hebben, direct of indirect, te maken met zijn werk. Zo legt hij in de tijd dat hij op de gemeentesecretarie werkt, de gemeentewerken vast. Het werk aan de bruggen, de opgebroken Kerkstraat, de nieuwe wegen en het ontwikkelen van de nieuwbouwwijk Nederweert-West, het slopen van ‘De Bengele’. Als de nieuwe brug over de Zuid Willemsvaart wordt aangelegd maakt hij daarvan, zo herinnert zijn broer Harrie zich, elke dag een foto.

In die tijd volgt hij aan de Katholieke Leergangen in Sittard, de part time opleiding Gemeenteadministratie en Bestuurskunde. In 1955 wordt hij zaakvoerder van de Boerenbond (de LLTB, een landbouwcoöperatie) en maakt hij daar foto’s van de binnenplaats, waar paardenkarren en later tractoren en vrachtwagens worden in- en uitgeladen.

Hij is een tijdlang incidenteel correspondent voor het ANP, schrijft artikelen voor het Weekblad voor Nederweert en Omstreken en voor regionale kranten zoals de Limburger Koerier. Uiteraard worden bij de artikelen foto’s geleverd. Dorpsgenoot Jan Biezenaar schrijft in die periode voor de concurrerende krant Maas- en Roerbode en vaak is het volgens de verhalen van mijn vader een wedstrijd wie als eerste een verhaal levert over iets dat in Nederweert is gebeurd.

Als hij in 1971 vertrekt als zaakvoerder bij de Boerenbond, wordt hij directiesecretaris bij het Landbouwbelang in Roermond. Er is dan kennelijk weinig tijd of animo om nog veel te fotograferen in het dorp. Later maakt hij nog kleurenfoto’s van een vrachtwagen van de LLTB voor de jaarlijkse kalender van de DSM.

De kleurenfoto’s die bewaard zijn, zijn in deze context minder interessant. Hij fotografeert dan nog voornamelijk tijdens vakanties. De resultaten vind ik minder spontaan dan in de zwart-wit periode. Na zijn pensionering verschijnen nog vaak foto’s uit zijn archief met begeleidende en ook met liefde geschreven ‘in memoriam’ teksten in het Weekblad voor Nederweert.

In het Ouderencentrum St. Joseph, waarvan hij zelf in de jaren zestig van de vorige eeuw een van de grondleggers was geweest, wordt mijn vader Jef Kirkels in 1997 opgenomen. Hij woont er de laatste zes weken van zijn leven tot hij op 8 mei 1997 overlijdt.

Zijn geheugen houdt in de laatste jaren van zijn leven niet veel beelden meer vast, maar gelukkig heeft hij met zijn fotograferen een collectie beelden vastgelegd, waardoor een groot deel van het collectief geheugen van Nederweert bewaard blijft. Daarvoor deed hij het. Dat weet ik zeker.

Mieke Kirkels (ingekorte versie).