Vrijdag onverwacht is vorige week in de leeftijd van 83 jaar overleden Meester Hans Nieskens. Hij behoorde tot het nu reeds bijna legendarische onderwijsteam van de oude jongensschool. Meer dan 40 jaren was hij als leerkracht aan deze school verbonden. Daarbij had hij een ruime belangstelling voor alles wat zich in en om Nederweert afspreelde. Maar die belangstelling was niet alleen beperkt tot Nederweert. De vele tientallen gedichten, verschenen in ons Weekblad, maken duidelijk dat vele andere zaken zijn aandacht hadden.

Hij werd op 3 september 1903 geboren in 1903 te Neuss, Duitsland, hetgeen zijn grote belangstelling voor de Duitse taal- en letterkunde verklaart; later zou hij zelfs zijn L.O.-akte Duits behalen.

Op 5 mei 1922 studeerde hij aan de Kweekschool af als onderwijzer, waarna op 16 juli 1922 zijn benoeming volgde als leerkracht aan de St. Lambertusschool. Tot 1965 zette hij zijn niet geringe talen ten in voor de Nederweerter jeugd. Toen ging hij met ziekteverlof waarna hij 1968 definitief afscheid nam van de school. Typerend voor hem was dat hij van geen officieel afscheid wilde weten; het kwam niet overeen met zijn aangeboren bescheidenheid zich op de voorgrond te plaatsen.

Niet alleen ging zijn belangstelling uit naar de jeugd, hij was ook een groot natuurliefhebber, geen onverdienstelijk tekenaar en een verzamelaar van planten en bloemen. Een lange reeks gedichten over planten, verlucht met zelfgemaakte tekeningen, verschenen in ons weekblad; menigeen zal deze nog liefdevol bewaren in zijn knipselboek.

Alhoewel hij beslist geen literaire aspiraties had, hield hij zich wat dit betreft niet alleen bezig met ons weekblad. Zo as hij jarenlang medewerker van het Weekblad De Linie waarin hij vooral boekbesprekingen voor zijn rekening nam. In later jaren kon men meerdere geëngageerde ingezonden stukken van zijn hand aantreffen in De Limburger en artikelen in “Rondom het Leudal”, een gebied dat hem bijzonder na aan het hart lag.

In de na-oorlogse periode schreef hij samen met zijn zwager, Meester Schreurs, het boek “Het vaderland spreekt tot de jeugd”,  bestemd voor de Nederlandse jeugd. Na de oorlog was meester Nieskens vaste medewerker van “De Turf”, een zelf gestencild blad met “Berichten uit Pinnenland” van het Limburgs Thuisfront, Afdeling Nederweert voor de Nederweertse soldaten in Oost-Indië ten tijde van de politionele acties. De laatste uitgave van “De Turf” verscheen in februari 1951.

Verder schreef hij nog “Zielzorg te Middernacht” over de priesterarbeid in fabrieken in Berlijn. Dit alles getuigt van een grote bewogenheid met alles wat om hem heen gebeurde. Zo was hij ook een groot voorvechter voor het behoud van de natuur, een tegenstander van de oorlogswaanzin, waarbij hij vooral de kruisraketten verfoeide. De ontwikkelingen van vernieuwingen binnen de kerk konden lang niet altijd zijn goedkeuring wegdragen; dit ging hem, speciaal de laatste jaren, wat al te snel. Dat hij zich hierbij als goed huisvader intensief met zijn grote gezin bezig hield, spreekt voor zich.

Met Meester Nieskens is weer een markant figuur uit onze Nederweerter samenleving verdwenen. Bij gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag bood hij zijn kinderen en kleinkinderen een dichtbundel aan met als karakteristieke titel “Gedichten voor normale mensen”. Graag willen we ook hier het gedicht, dat op de laatste pagina van de bundel voorkomt, overnemen.

IN PACE

Na die lange bange uren, Valt dan plots de grote rust.

Wat we hadden te verduren, wordt ons al niet meer bewust.

In gevulde opslagschuren, ligt verzameld last bij lust.

Achter stille kerkhofmuren, heerst een eindeloze rust.

Rijzige cypressen gluren, naar de zon, die kruisen kust….

Moge Meester Nieskens na zijn lang en welbesteed leven genieten van de grote rust, waarvan hij in boven aangehaald gedicht melding maakt. Moge hij rusten in vrede.

Huub Janssen, in: Weekblad voor Nederweert, 20 november 1986. Met eigenhandige latere correcties en aan vullingen van de auteur.