Zijn bijnaam was ‘Dokter Ties’, of ook wel ‘Ties Poem Poem’. Dat laatste omdat hij altijd in zichzelf leek te mompelen als hij geconcentreerd bezig was. Twee bijnamen van de legendarische Nederweerter huisarts dokter George Schmidt (1855-1929). Hij was geboren in Bergen op Zoom uit een geslacht van oorspronkelijk Duitse adellijke beroepsmilitairen. Men noemt hem wel eens de Nederweerter versie van de Deurnese dokter Wiegersma: beroemd, excentriek en geliefd.

Schmidt genoot grote faam vanwege zijn stuwende rol in het culturele leven van Nederweert in het eerste kwart van de twintigste eeuw. Hij stond ook bekend om zijn ietwat onorthodoxe huisartspraktijken. Als hij bijvoorbeeld moest assisteren bij een nachtelijke bevalling, dan kon het wel eens gebeuren dat de geboorte wat lang op zich liet wachten. Hij zijn dan tegen de vrouw in kwestie: “Maak eens plaats”, kroop ongegeneerd naast haar in bed en ging dan een potje slapen totdat de vliezen braken. Schmidt pretendeerde trouwens ook het geslacht van een ongeboren kind te kunnen voorspellen. Aan de aanstaande moeder verklapte hij dan: “Volgens mij wordt het een jongetje”. Maar tegelijkertijd noteerde hij in zijn agenda: “Heb haar gezegd dat het een meisje wordt”. Zo kon hij, als het kind na verloop van tijd ter wereld kwam, in beide gevallen aannemelijk maken dat hij het bij het rechte eind had gehad. Een dokter weersprak men niet.

Huize Schmidt, of ‘Vita Nova’ werd in 1901 gebouwd bij Brug 15. Op de oude foto zien we dokter Schmidt voor zijn huis met zijn fiets aan de hand op het bruggetje over de kanaalsloot. Naast hem staat zijn eega, mevrouw Schmidt-Brandenburg, in die tijd een bekende schrijfster van streekromans. Zij maken hier aanstalten voor een romantische fietstocht, maar de liefde duurde niet levenslang. Enkele jaren later was het echtpaar het eerste in Nederweert dat zich liet scheiden. Dat gaf heel wat rumoer in dit dorp waar men zoiets ‘ongehoords’ nog nooit eerder had meegemaakt.

De beide dienstmeisjes staan hoog en droog als ‘Saartjes’ op het balkon en het kindermeisje bij de voordeur houdt het jonge kroost in de gaten. Het kind op de arm is zoon George (bijgenaamd ‘Biep’), die eind jaren ‘40 een nationale beroemdheid zou worden vanwege zijn ondergrondse activiteiten tegen president Soekarno in voormalige Nederlands-Indië en daarvoor vijf jaar een Indonesische gevangenis in moest. Na terugkomst in Nederweert werd hij prompt tot ereburger uitgeroepen. Zijn memoires (getiteld ‘In de greep van Soekarno’) sieren menige Nederweerter boekenkast.

Een van de twee jonge meisjes bij de voordeur is de jonge Georgette. Zij was volgens de overlevering ‘een echte schoonheid met blonde haren, donkere ogen en welgevormd lichaam’. De Mata Hari van Nederweert. Kort na de Eerste Wereldoorlog, in mei 1919, maakte de Britse Sergeant-Pilot Fred Dove een noodlanding op een akker aan de Bredeweg. Daarbij raakte hij licht gewond. Ofschoon de oorlog voorbij was, nam het gemeentebestuur geen risico’s en werd de piloot gevangen gezet. Een week lang werd hij gehuisvest bij huisarts Schmidt, de enige in het dorp die Engels sprak.

De piloot werd verzorgd door de 19-jarige Georgette die – als in een stuiverroman – smoorverliefd op hem werd. Dove nam haar mee terug naar Engeland. Wat er precies gebeurde is niet bekend. In elk geval kreeg Georgette de smaak van liefdesgeluk met Engelse militairen te pakken. In maart 1920 kwam zij nog eenmaal terug in haar geboorteplaats Nederweert om in het huwelijk te treden met infanterie-majoor James OIiver Lockey uit Londen. Het stel vestigde zich vanuit Engeland in Zuid-Afrika. Volgens nooit-bevestigde geruchten werd Georgette daar het slachtoffer van vrouwenhandel. Vast staat dat zij op 11 november 1922 in Salisbury (nu Harare, Zimbabwe) overleed na een ernstig auto-ongeluk. Trouw en rouw tekenden het leven van ‘Dokter Ties’ en zijn gezin.