Wiel Kirkels wordt geboren in 1924 in Nederweert-Rosveld als zoon van een landbouwersgezin. Hoewel hij opvallend klein van stuk is (en daardoor in de volksmond met ‘Wielke’ wordt aangesproken) is hij groot van daden. Dat is al het geval als hij als 20-jarige in oktober 1944 lid wordt van de Ordedienst. Kirkels is de administrateur van de dienst, maar is naar eigen zeggen ook daadwerkelijk betrokken geweest bij militaire operaties ten tijde van de bevrijding. In later publicaties wordt Kirkels wel ‘adjudant’ en ‘verzetsman’ genoemd, maar daarvoor bestaan geen bewijzen.

Roggeveen, leider van de Ordedienst en Wiel Kirkels ontwikkelen echter zeer zeker een speciale relatie en komen regelmatig bij elkaar over de vloer. Ze delen hun schaakpassie en nemen regelmatig plaats achter het bord. Roggeveen maakt zelfs een foto van Kirkels achter het schaakbord. De interesse voor het schaken begint door een toeval: als hij in 1942 bedlegerig is vanwege een beenbreuk, begint hij zich er in te bekwamen. In 1943 wordt hij lid van de Weerter schaakvereniging E.W.S. Bij de provinciale schaakkampioenschappen eindigt hij vanaf 1948 driemaal bij de beste drie.  Hij neemt ook deel aan landelijke toernooien en ontwikkelt zich als een fanatieke briefschaker.

Na de bevrijding van Nederweert is Kirkels een van de twee oud-leden van de Ordedienst die qualitate qua deelnemen aan het nieuwgevormde tijdelijke gemeenteraad. Naast zijn interesse in het schaken is Kirkels ook een fervente bridger, biljarter, toneelspeler en musicerend lid van Harmonie St. Joseph. Zijn grootste bekendheid ontleent hij aan zijn functie binnen de plaatselijke vestiging van de L.L.T.B. waar hij verzekeringsagent en assuradeur is. Een functie die hij vanaf 1954 koppelt aan die van beëdigd makelaar, gespecialiseerd in agrarisch goed. Ook is hij de man achter de collectieve paardenverzekering. Zijn vaak-geciteerde uitsprak ‘ ‘t es gedektj’ (het wordt gedekt door de verzekering) is legendarisch bij de oudere generaties Nederweertenaren.

In 1988 wordt Wiel Kirkels voor zijn maatschappelijke verdiensten geëerd met een koninklijke onderscheiding. Na zijn pensionering zet hij zijn herinneringen aan de bevrijding op papier. Daarmee belangrijke documentatie nalatend voor de geschiedschrijving van Nederweert. Hij overlijdt in Weert in 2007.

Alfons Bruekers