Haar naam is volledig gefingeerd en is een speelse verwijzing naar de vermoedelijk Germaanse naam van Nederweert: Marvilde of Merefelt. Maar als persoon heeft zij echt bestaan en kunnen we haar beschouwen als de oudste vrouw uit de Nederweerter geschiedenis waarover we iets weten.

Zij woonde in een inheems-romeinse nederzetting aan wat nu de Wessemerdijk heeft. Ze was een vrouwvan tussen 23 en 40 jaar toen zij overleed en werd gecremeerd. Tijdens archeologisch onderzoek in 1986 werd haar graf teruggevonden. Behalve haar verbrande stoffelijke resten bevatte dat ook een tweetal bijzondere objecten: benen driehoekjes met een versiering in de vorm van geboorde gaatjes. Op grond van vergelijking worden deze geassocieerd met kledingversiering of zelfs oorsierraad. In de nabijheid van het graf werd een romeins dolium (voorraadvat) gevonden met een ingekraste inscriptie met de tekst ’27 sextarii garum’. Dat laatste woord is latijn voor vissaus, die geïmporteerd werd uit de mediterrane streken om het eten smaak te geven.