Christoffel Beelen zag het levenslicht in de Moesemanstraat in 1793, als zoon van een bierbrouwer. Hij voltooide de studie aan de Latijnse school van het College in Weert. Daarna studeerde hij filosofie en theologie in Luik. Na zijn wijding in 1822 werd Christoffel kapelaan in Borgloon. Hij kreeg al gauw bekendheid door zijn welbespraaktheid en zijn inzet voor het onderwijzen van de jeugd. Zijn pastoor, Wagemans, was Nederlands gezind en een fel tegenstander van de Belgische afscheiding van Nederland en moest daarom aftreden. Beelen volgde hem in 1836 op als pastoor en werd tevens benoemd tot deken van Borgloon.

Zijn dadendrang werd hem door anti-katholieken niet in dank afgenomen. In de Luikse en Brusselse dagbladen werd Beelen flink aangevallen. Bij de Belgische onafhankelijkheid in 1839 liet hij zich naturaliseren tot Belg. In zijn verdere carrière in België stichtte hij, in nauwe samenwerking met zijn vriend bisschop Zwijsen van Den Bosch, scholen en een klooster. Hij overleed in 1854 na een lang ziekbed.

De betekenis van Christoffel Beelen voor de identiteit van de jonge Belgische staat mag niet worden onderschat. In 1930 verscheen over hem een levensbeschrijving in het “Nederlandsch (Biografisch) Woordenboek”. Hierin worden alleen de invloedrijkste personen opgenomen. Een eer die aan geen enkele andere (oud-)Nederweertenaar ooit te beurt is gevallen. Een groot verschil met zijn broer Leonard, de burgemeester van Nederweert, wiens reputatie slechts voortleefde in het spotrijm van de Nederweerter kinderen.

Alfons Bruekers